برسکوی سکوت

 

شب مهتاب و فصل حاصل نو           سکوت داس زير چفته ي مو

 

نسيم  بي  صداي  آخر  شب              تکان ساقه هاي ساکت جو

                                      ***

شب مهتاب و خرمنجاي ر^وفته           دروگر با خيال صبح خفته

 

ميان  ماه  و گندمزار  امشب            سکوت است سخن هاي نگفته

                                      ***

شب مهتاب و فردا روز پايان               دو کرت مانده وباقي بيابان

 

نسيم ،احوال پرس وخوشه خشک       سري بي حوصله جنبان وجنبان

                                      ***

شب مهتاب و گندمزار چيده              زمين خسته و خاک کفيده

 

بيابان  مانده و افراي  تنها                 دروگررفته بلدرچين پريده

                                      ***

شب مهتاب و پهناي کلشزار             بيابان  پشت افرا و سپيدار

 

نگاه ماه وجاي خالي کشت               نسيم سرد و سر جنباندن خار

 

 

نوشته شده توسط در یکشنبه 23 تیر1387 ساعت 13:48 موضوع | لینک ثابت

 

 

 

                                                                                   به سعيد شيري براي سکوت دراز آهنگش

 

چيزي چرا نمي گويي؟

شعري چرا نمي خواني؟

وزن زمان،زبانت را بسته است.

بغض جهان گرفته گلويت را.

اما هنوز

شمعي ميان انگشتانت مي سوزد.

 

خود بارها ،مي گفتي

با دود سيگار ، مي ماني

با دود سيگار ،مي نويسي

با دود سيگار ،مي خواني

شمعي ميان انگشتانت ميسوزد.

اي با چکامه هايت ،من ،زنده!

اي با ترانه هايت ،من ،سرمست!

جاليز هاي "شراء"مي گريند

جاليزهاي "شراء"افسردند

يخسال پار خشکانيد،

هلوستان ديارت را.

دار ودرخت روستايت را،

از بيخ اره ها درو کردند.،

قلب تپنده ي قره چاي ديگر نمي تپد ،

با ريگزار رودسار

اغاز فاجعه ،اينک.

اي تو زبان حس سيرسيرکها !

اي تو زبان راز درختستان !

اي تو زبان درک بافه هاي گندم !

اي تو زبان شادي گنجشکان !

اي راز گوي صبوري جاده !

شمعي هنوز ميان انگشتانت مي سوزد.

زبان ،چرا سنگين کرده اي ؟

مرثيه اي چرا نمي خواني ؟

غمنامه اي چرا نمي گويي؟

شايد ،گمانم ،شايد

تو شاعر تمام جشنواره هاي "اناجي"

تو شاعر عروسي کشتزار

شعرت ترنم تمامي برزيگران

در واپسين دمان روز که مي رفتند.

نمي دانم !

شايد تو را براي سوگنامه نساختند.

اي شاعر !اي سعيد !  اما،

ديريست تا مصيبت را مي بيني ،

زانوي غم گرفته جاليز،

کرت به خواب رفته تاکستان.،

خشکيده شاخه هاي سپيداران،

خواب شبانه روز قره چاي .

ديدي !

از خشک سال پار

بهت هلوستان را که تبر ،زد.

شايد ،گمانم ،شايد

باغ پر از نشاط شعر تو هم خشکيد.

اما.... تورا مباد زباني

چنين سترون و سنگین.

چيزي چرا نمي گويي؟

شعري چرا نمي خواني ؟

شمعي هنوز ميان انگشتانت مي سوزد .

 

                                                                                            محمد زمان چوبنديان ۲۶/۰۳/۸۷

---

 به محمد زمان چوبنديان

 

 

آسان سفید توان کرد، دندان جرم گرفته

 

تکليف چيست وليکن ،با جان جرم گرفته؟

  

 

---

 

 

 

 

نوشته شده توسط در سه شنبه 28 خرداد1387 ساعت 11:52 موضوع | لینک ثابت

...*

پيغام ها وپچ پچه ها را باد

در کوچه هاي بي پناه دلهره مي گرداند .

 

بر بام ها طنين بال ها

تعبير خواب هاي مادرانه مي شوند .

 

و کوبه ها

در قلب ها به صدا در مي آيند .

 

و زنگ ها

هي مي زنند ،مي زنند ،مي زنند ،مي زنند .

 

وباد همچنان

پيغام ها و پچ پچه ها را مي آرد.

...

و باز صبح جمعه است

با بوي کندر وکافور

در چار راه ها.

 

واگويه ها و ويله ها

در باد لانه کرده اند  .

 

وباد ويله ويله رو به غرب مي رود .

وباد شروه شروه از جنوب دور مي زند .

ودور ،دور همچنان به آن مدار مکرر بر مي گردد.

با طبل هاي گومب گومب گومب .

زنجير هاي شروه ،شروه ،شروه.

سنج هاي دنگ ،دنگ ،دنگ....

 

و آفتاب همچنان طلوع مي کند .

و آفتاب همچنان غروب مي کند .

و باد همچنان بهانه جو وبي قرار

با مويه اي بريده بريده ،تمام شب

آواز هاي مرثيه مي خواند :

هوهوي ...هاي هاي ...

هوهوي ...هاي هاي ...

 

و مردگان

 در واحه هاي استخوان

ته مانده ی ترانه هاي مادرانه را به ياد مي آرند:

لالا بگرد^, م کوبه کو دره به دره

لالا به مثل آهوي گم  کرده  بره

لالا گلم لالا گلم فصل بهاره

لالا تموم کوه وصحرا لاله زاره

لالا گل ولاله در آورده سر از کوه

لالا گل م^و سر به سوي خاک داره .

....

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*برشهایی از یک شعر بلند

 

 

 

نوشته شده توسط در سه شنبه 10 اردیبهشت1387 ساعت 14:52 موضوع | لینک ثابت