برسکوی سکوت

                                                                                          براي شمس لنگرودي

                                                                                          كه دلش دفينه ي درياست

 

دريا

سنگ صبور رودخانه هاست .

وقتي كه سر به شانه هايش مي سايند .

و سر گذشت در به دري هاشان را مي گريند .

 

حس زنانگي زمين است .

غم بانويي كه شور بختي تلخ اش را پنهان مي دارد .

تا با درخت ودانه شادمانه گفت وگو كند .

با لحن مادرانه باران .

واز زلال جان .

 

چشم درشت زندگي ست .

با پلك هاي  باز ،خيره درسكوت آسمان .

 

قلب هنوز عاشق خاك است .

نبض هنوز هم تپنده ي  زمين .

درخلوت شبانه ميعادش با ماه .

 

زنگ كلام توست .

از پشت سال ها وفاصله ها

دريا.

 

نوشته شده توسط در چهارشنبه 19 دی1386 ساعت 19:4 موضوع دریا(برای شمس لنگرودی) | لینک ثابت